şehit

sevdiceği Elif'i,

tenin kokusu sinmiş çemberine

iki elinin ayası arasında sıkışmış sanki gün görmemiş teni

derin bir nefes çemberinden

kan ve barut kokusunu bastıran

                                        sevdiceğinin kokusu...

kıyamadan yeşil sarıklı imam nikahını

yolculuk öncesi,

cumadan okunmuştu düğün,

perşembeye diyerek

dost hısım akrabaya....

perşembeden devir cumaya...

                                     cuma gecesine...

Yasin ve Tebarekeler okunup yakılacaktı kınası

Cuma namaz vaktinin çıkması beklenecekti

köyün tek minareli, tek şerefeli caminin avlusunda

ardından cuma hutbesinin bitmesi beklenecekti

nikahı kıymak için...

lakin tutmadı hiç bir şey

vakit hesabı da dahil...

jandarma düştü köye

imam ile muhtar önde,

kapı kapı dolanıp....

bıyığı yeni terlenmişler okundu davul eşliğinde,

                                                  düğünü okuyan tellal ile...

toplandı akşama meydanda tüm köy,

yalnız bıyığı yeni terlemişler yan yana sıra

helalıklar tezden alınıp düşüldü

yol uzun,

hasret uzağa düştükçe kavuşmadan

dağlar tepeler ardı koca bir su göründü,

boğaz dedi baştaki zabitin yamağı

                                             boğaz...

                                                      Çanakkale Boğazı....

komutan rütbesi; mülazım-ı sani

İngiliz,  Fransız  ve yedi düvel der

suyun karşı yanına varmak için tepe ardı kıyılara dizilmiş...

aşıldı mı  su ve tepeler

girdik mi zeminliğe

dost.... dost olur, düşman... düşman

kim kime dost ve de düşman...

er meydanı güreşe değil döğüşe...

gölgesine düşe düşe ağaçların...

vardılar sipere

ve

yerleştiler zeminliğe

yorgunluktan şişmiş ayak tabanları sızılar

  

ilk mermi sesini o zaman duydu, ürktü..

az yakınına saplandı.

ardından bir daha bir daha..

sindi...

lakin

korktu mu bilinmez

ama er korkmaz derdi,yeşil sarıklı hoca...

her bir çocuğa...
                      çolak Selim, tilki İsmail

ve de

yeşil sarıklı hoca,

her kuran dersi öncesi,

elifbadan önce hayat dersi derdi;

erkek adam,
                 er kişi korkmaz!...

er olan korkmaz ve gezmez abdestsiz

abdestsiz teslim ederse canı

vay ki,

vay hali....

cehennem ne yana düşer...

Araf'a düşmeden görür...

şehitler Araf da bekler mi?

nereden düştü hocanın sözü şimdi aklına

yoldan geldi, yorgun uymak ister...

ve de

daldı gitti derin uykulara

biran düşüne düştü sevdiceği

vuslata düştü gönlü

nikah ardı

sırtında hissetti tüm arkadaşlarının yumruğu,

gerdek kapısı önü...

daldı odaya...

göyneği  altında  içliği,

içliğinde saklı mendilinden gelen koku...

sevdiceğine sarıldı, öptü kokladı...

ve olan oldu,

                 tutmak istese de olmadı...

ve derinden düştü ilk top mermisi zeminliğin yanına

mermi sesinde irkilerek, sipere koştu...

daha çıkmadan zeminlikte,

çıkarıp kasaturasını taktı tüfeğine...

hücum emrini duymak istemiyordu,

duymadan, duymadan emri...

takım çavuşuna sormak, dertlenmek istedi..

çavuş sus işareti verdi,

işaret parmağını dudaklarının önünde tutup,

                                                                 ... sustu

kalbi yerinden çıkıyordu,

gelecek emir hücum!..

nereye,

           abdestsiz nereye...

ve hücum sesi duyuldu,

önce zabit namzedi 
                  ve de ardından çavuştan

fırladı tüm takım ile gusül etmeden..

hali yük oldu durdu ölüm böylemi bulurdu...

düştü aklına teyemmüm...

yetmedi zaman, alamadı....

abdestsiz Araf da mı kalırdı

ölmektense, öldürüp tüketmek istedi

fırladı hırsla karanlığın içine...

bir, bir daha,  bir daha sapladı süngüsünü

dördüncü için hamle ettiğinde düştü yere

baldırında bir sızıntı hissetti...

birde karın boşluğunda

Araf da kalırmıydı şehitler abdestsiz ..

Araf da...

gelinciğin rengi ile harman oldu bedeninden düşen damlalar

içliğinde sakladığı sevdiceğinin mendili,

çıkarmak, kokusunu duymak istedi,

isyan etti duyduğu kokuya

bu koku! onu abdestsiz kılan...

sevdiceğinin kokusuna isyan, abdest...

şehitler Araf da mı kalır abdestsiz şehitler,

köyün imamı... yeşil takkeli,

abdestsiz dedi...

                   abdestsiz ölürsen...